Χρόνια μου πολλά λοιπόν!
Και καλη μου σταδιοδρομία, μια που μαζί με τη γιορτή μου έτυχε και η ορκωμοσία μου.
Και τώρα τι;
Πτυχιούχος σερβιτόρα μου είπε ένα φιλαράκι, πτυχιούχος γραμματέας είπε ο μπαμπάς μου.
Και δεν το είπαν με κακία... Μάλλον πικρή αλήθεια θα το έλεγα...
Στην ορκομωσία ο πρόεδρος του τμήματος είπε κάτι πολύ ωραίο.
"Να έχετε οράματα και να μη φοβάστε να τα κυνηγήσετε!"
Μου άρεσε αυτό και ας είναι εκτός πραγματικότητας.
Αυτό χρειαζόμαστε νομίζω... Να ονειρευόμαστε. Γιατί αν δεν ονειρευτούμε εμείς, ποιος θα το κάνει;;;
Ονειρεύομαι λοιπόν.
Ψάχνω το μέλλον μου σ' ένα παρόν που προσπαθεί να μας βουλιάξει.
Κι ονειρεύομαι τριαντάφυλλα και έρωτες. Τα αληθινά και όχι τα ψεύτικα...
Φούξια τριαντάφυλλα και κόκκινους, κατακόκκινους έρωτες (τα λουλούδια και τα αισθήματα, εσείς όπως θέλετε πάρτε το).

Γρίφοι

Κάτι που λίγοι ξέρουν για μένα (ίσως και μόνο η αδερφή μου) είναι το κόλλημα μου με τους γρίφους. Έχω παίξει κατά καίρους πολλά παιχνίδια γρίφων στο internet και με κάποια από αυτά κόλλησα ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ άσχημα!
Τα πιο αγαπημένο μου από αυτά δεν υπάρχει πλέον, απ' ότι βλέπω αλλά για όποιον ενδιαφέρεται ορίστε τα links από κάποια άλλα με τα οποία έχω περάσει άπειρες ώρες καψίματος:

http://mystikes.selid.es

http://webexperiments.gr/riddles

http://www.pemptiimera.gr

Κανένα από αυτά δεν είναι εύκολο, αλλά πέραν κάποιων ευχάριστων ωρών, έμαθα και αρκετά πράγματα που ακόμα και αν δε μου φάνηκαν ακριβώς χρήσιμα, δεν παύουν να είναι γνώσεις.
Πού ξέρετε μπορεί να μάθετε κάτι και να το χρησιμοποιήσετε στο trivial pursuit εντυπωσιάζοντας την παρέα σας ;)

Λίγη γκρίνια

Κρίση, κρίση, κρίση...
Το οποίο σημαίνει (ακόμα περισσότερη) ανεργία!
Κι εγώ πώς θα βρω δουλειά τώρα;;; Εεεε;;;

Κι αφού γκρινιάζω, ας γκρινιάξω λίγο και για τις αγγελίες:
Ό,τι του φανεί του λωλοστεφανή!
"Ζητείται νέος-νέα με πτυχίο, μεταπτυχιακό ΚΑΙ τουλάχιστον 5 χρόνια εμπειρίας στο αντικείμενο".
Κι εγώ που μόλις αποφοίτησα κύριε πού θα τη βρω την εργασιακή εμπειρία αφού όοολοι ζητάνε άτομα με εμπειρία;;; Αφού κανείς δε με προσλαμβάνει;;;
Αυτές είναι οι μισές αγγελίες. Οι άλλες μισές ζητάνε άτομα (γενικά και αόριστα) για δουλειά γραφείου και όταν στέλνεις το βιογραφικό σου απαντάνε ότι είσαι overqualified.
Ο εφιάλτης μου έχει γίνει αυτή η λέξη! Αλήθεια!

Αλλά δεν το βαζω κάτω. Θα βρω δουλειά, πού θα πάει!

Κι ένα τραγουδάκι σχετικό με την προηγούμενη δουλειά μου :)

Αλήθειες και ψέματα

Ψέματα, ψέματα, ψέματα....
Μισές αλήθειες και λάθος εντυπώσεις...
Τόσο πολύ δε θέλουν κάποιοι να ακούν την αλήθεια που νομίζουν ότι όλοι είναι έτσι...
Κι εγώ κλασσικά είμαι η παράλογη που τα λέω όλα στα ίσια!
"Μην τα λες τόσο απότομα, ρε κοπέλα μου", μου είπε κάποιος.
Κι όμως εγώ είπα μόνο την αλήθεια.
Επειδή απαιτώ κιόλας να μου λένε την αλήθεια, κι όχι αυτά που πιστεύουν ότι θα ήθελα να ακούσω. Κι ακόμα ψάχνω για ανθρώπους που αντέχουν να λένε αλήθειες...
Γιατί τελικά το πιο δύσκολο δεν είναι να ακούσεις μια αλήθεια, αλλά να έχεις τα "καρύδια" να πεις μια αλήθεια με ό,τι συνεπάγεται αυτό...
Κρίμα...

Κάτι για τη σημερινή πανσέληνο....

Επιστροφή...

Back to Athens λοιπόν...
τέλος το ξένοιαστο καλοκαιράκι, επιστροφή στη ρουτίνα.
ΑΛΛΑ!!! δε θα γκρινιάξω όοοοχι....
Θα ψάξω για δουλειά (ναι μαμά, "κανονική" δουλειά) και θα πάω για ψώνια.
Shopping therapy ενάντια στην κατάθλιψη για το χειμώνα που έρχεται.
Ω ναι! :D
Και θα φύγω από την Αθήνα, αμέεεε.
Με τη γνωστή λογική μου (ναι την παράλογη εννοώ) αποφάσισα ότι η Αθήνα μου προξενεί μελαγχολία και έτσι χαιρετώ την αγαπημένη μας πρωτεύουσα.
Ο προορισμός άγνωστος ακόμα....

ΥΓ. Duh... αυτό το ποστ είναι απαίσιο!!!

Κάτι καινούριο

Τι κάνεις όταν έχει μπει και επισήμως το καλοκαίρι και αντί να είσαι στην παραλία, σε μπαράκια, έστω αραχτός σε μια πλατεία με μπύρες, εσύ.... έχεις πυρετό(!!!);;;
Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ αποφάσισα να φτιάξω το δικό μου blog.
Χωρίς λογική λοιπόν, για το τελευταίο πραγματικά ξένοιαστο καλοκαίρι, αφού ή ώρα για το πολυπόθητο(;) πτυχίο έφτασε. Και μαζί της έφτασε και η ώρα που θα πρέπει να ψάξω για μια "κανονική" δουλειά, όπου θα φοράω "κανονικά" ρούχα (γιατί μαμά; Τι έχει το σκισμένο μου τζιν;;;), θα πληρώνομαι "κανονικά" (άλλωστε 500 ευρώ είναι υπεραρκετά για να ζήσω και όποιος πει το αντίθετο είναι σπάταλος! :/ ) και θα περνάω εκεί περίπου τη μισή μέρα μου...
Χωρίς λογική για όλα αυτά τα παράλογα που βλέπουμε γύρω μας και τα προσπερνάμε σα να μη συμβαίνει τίποτα...
Χωρίς λογική σε ένα μονόλογο του παραλόγου με ομιλήτρια και μόνη ακροάτρια... εμένα!!!